Mensen zeggen: “Brenda kon eerder dirigeren dan dat ze kon lopen. En eerder pianospelen en klarinetspelen en… en… en…” Ach, de mensen zeggen zoveel. Maar als ze bedoelen dat Brenda een en al muziek is, dan klopt dat. Helemaal. Conservatorium en uiteindelijk, vanuit een roeping om mensen al op jeugdige leeftijd warm te krijgen voor de muziek: als muziek lerares. Ze reisde veel naar het buitenland om met kinderen uit alle continenten muziek te maken. Ze schreef koorstukken en dirigeerde koren die ze uitvoerden, ze componeerde stukken voor orkesten, ze maakte kleine stukken voor voorstellingen… maar als je haar vraagt: wat is nou de ultieme vorm? “Een liedje. Daarin komen muziek en tekst op de best mogelijke manier bij elkaar.” En op die basis vond ze in John haar soulmate. Samen maken ze inmiddels al jaren pareltjes die ze in wisselende muzikale gezelschappen uitvoeren en vastleggen. Op deze website vind je ze.
John is een oude rot in het vak. Zoals zoveel rot verborgen zit, is ook zijn muzikale talent voor het grote publiek onontdekt gebleven. Op jeugdige leeftijd (lang, lang geleden) kreeg hij de kans om commercieel door te breken, maar de richting die hij daarvoor gedwongen werd in te slaan, beviel hem niet. “Laat me dan maar in de luwte werken, zodat ik mijn eigen ding kan doen.” En dat deed hij. Fijn voor hem, jammer voor ons: wij missen daardoor zijn vaardigheid, geheel autodidactisch tot stand gekomen, om pakkende liedjes te maken. Hij heeft er heel veel in zijn laatjes liggen.
Gelukkig trof hij Brenda. Samen en elkaar over en weer inspirerend ontdekken ze opnieuw de rijkdom van het componeren en schrijven van dat miniatuurtje dat ook volgens John ‘de ultieme uitingsvorm’ is: het liedje.
